می دونم از دلم دلسردی اما                 بهِت باید بگم حرفامُ حالا

شاید وقتی که رازم رُ می خونی            رسیدم من به جای سرد و دوری

دارم با نا امیدی میرم اما                      نمی تونم بمونم دیگه اینجا    

نمی خواستم بدونی اما انگار               دیگه وقتش رسیده وقتِ اقرار

من از اول برای تو نبودم                        حریفِ عشق و پای تو نبودم

تو وقتی اومدی که خیلی دیره              دلم پیشِ یکی دیگه اسیره

چِقد گفتم که بگذر از من و  تو             همش گفتی عوض میشی  عوض شو

نتونستم بگم از زخمِ قلبم                  که اونُ با کی و کِی جا گذاشتم

ولی طاقت ندارم دیگه باید                  برم تا بشکنم این قفلُ شاید

تو خوبی شک ندارم  نازنینی               چرا عمری به پای من بشینی

منی که با کمالِ بی وفایی                  دارم میرم که دردامُ نبینی

به دنبال کسی که بدتر از من              لباس بی وفایی کرده به تن

نمیدونم که قلبش با منه یا                اونم جای دیگه دل داده حالا

ولی باید برم پیشش بشینم              توی بارون نگاهش رُ ببینم

اگر موندم بدون برگشته یارم               یا شاید روی برگشتن ندارم

خلاصه هرچه باداباد  میرم                 که قلبت رُ از این بیشتر نگیرم

ببخشید و بیامرزید ما را                    همین. امضا. خداحافظ. یه تنها

من بعد از مدتها اومدم.شعر جدید میذارم

       تو هموني كه مي گفتم بهترين_ِ روزگاري

                                                         حالا امروزُ ببين ديگه شدم ازت فراري

       گفتي كه دوسَم داري امّا نفهميدم چجوري

                                             خودتم نمي دوني مي خواي بري يا موندگاري

       شايدم دنيا نميخواد من و تو با هم بمونيم

                                                 ياشايد اجيرشدي كه زَهره چشم ازم بگيري      

       فكرنكن توخوب بودي كه دل به قصّه هات سپردم

                                            من ِ ساده فكر مي كردم تو يه عشق_ِ بي قراري

        پاكي من قدِ دنيا ، بديِ تو قدِ عالم

                                                       آره توعال‍^َمي و دنيارُ تو مُشتت مي ذاري

        يه نگاه به سرتا پات كن؛به خدا كه صد برابر

                                                     سرترَم ازت ميدوني،نمي خواي يادت بياري

       اينا حرفاي خودم نيست ها فقط ،بپرس ازهركي

                                              كه ما رُمي شناسه،مي گه من گُلم و تويه خاري

        نمي گم دوسِت ندارم،دارم،امّا پا ميذارم

                                                        روي اون دلي كه ديگه نخواد از تو يادگاري 

       حالا كه چشامُ خوب وا مي كنم دارم مي بينم

                                                          تو همون سايه^ء بي سايه^ء در حال عبوري  

       مي دونم كه ارزش_ِ ترانه گفتنُ نداري    

                                                              امّا اين حرفا رُ گفتم بدوني كجاي كاري

      خُدا رُكه مي شناسي؟! مي گن كه جاي حق نشسته

                                                       مي بينم اون روزي رُ كه اومدي برام بميري

      امّا خيلي ديگه ديره،چون همين دو روز_ِ پيشش

                                                     دلمُ به اوني باختم كه...حالا خودت مي بيني

       قصّه^ء ما كه تمومه،ديگه اينُ خوب مي دونم

                                                 نمي خوام يه عمر به پاي تو بشينم تو اسيري

        خَستم از هر چي كه بازَم تو رُ يادِ من بياره

                                                            با همون ولگردا باش، لياقتِ بهتر نداري

        نكنه يه وقت دِ لِت بگيره از حرفاي تلخم

                                                       يه نَفس بكش كه تو تنهايي بي هوا نميري

لازم می دونم از همه ی دوستان عزیزی که به بنده سر زدند و اظهار لطف کردند کمال تشکر را داشته باشم.

از همتون ممنونم

           آسمون بی تو چه دوره،سازخنده سوت وکوره

                                                    سرخیِ چشای آفتاب غم به دریا می نشونه

          قصه ی تلخ قدیمی،بی تو موندن توی حسرت

                                                   هق هق_ِ بلندِ ابری که همیشه بی امونه

          شب تو تاریکی پُرِِ ِهول و هراسه،واسه فردا

                                                      راهیم نداره که بگذره از میون دَردا

           از نگاهِ گل_ِ پَرپَر یه نفس دارم می خونم

                                                    که دیگه سایه نداره شاخه ی درختِ شیدا

           قاصدک به انتظارِ خبری که تازه باشه

                                                   رویا میخواد که دیگه بال وپَری نداشته باشه

           قصّه تو اوجِ قشنگی توی دره بی نشون شد

                                                   کی می دونه، درّه شاید آخری نداشته باشه

           کوچه ها ساکت و سردن به بهار دل نمی بندن

                                                  همه ی ستاره ها سوختن و حالا یخ می بندن

            با تو بودن شده بود شور و امیدم ولی بی تو

                                                  لبای خسته و سردم دیگه هیچوقت نمی خندن

         من امشب نگاتُ توی آینه دیدم                 چِقَد بی بهانه به چشمات رسیدم

         تواونی که چشماش به رنگِ غروره           که پشتش یه دنیا غمِ بی عبوره

         چه آروم توی قلبِ تنهام نشستی              طلسمِ غمُ با نگاهت شکستی

        توبارون رسیدی من از پشت شیشه          دعا کردم عاشق بمونی همیشه

        نگوکه دلت جای عاشق شدن نیست         بگوبا منی و کسی مثلِ من نیست

        صدای تو آرامش قلبِ خسته                      به پای تو چه بی گلایه نشسته

         یه دریای آبی به پاکیِ روحت                     من و بی قراری به وقتِ حضورت

         چِقَد بُردنِ اسمِ تو عاشقا نس                     برای تو مُردن چِقَد شاعرانس  

        تودنیا به جز تو کسی کس نمیشه               برای منِ ریشه داده به تیشه     

        نه بی مهری و نه به عهدی وفادار                تمامِ وجودم به مهرت گرفتار

        شبم روشنه با حضورِخیالت                        ببین تا کجا می رسم با نگاهت

         منم اون تویی که جدا از تو مونده                بیا طاقتی تویِ قلبم نمونده

                 _{تو همون موجِ اميدي كه به قلبِ من رسيدي}

                                                    _{ساحل ِتِشنشُ به درياي عاشقي كشيدي}

                    _{هرگز از يادم نميره برقِ زرينِ نگاهت}

                                                _{باغ ِالماس شده بود جاي پاهات روخاكِ راهت}

                    _{يكي انگار به دلم نهيبِ بي تابيُ مي زد}

                                               _{چشمِ من به راهِ تو فريادِ بي خوابيُ مي زد}

                   _{با خودم چه عهدي بستم كه بهت بگم چي هستم}

                                                _{يه غريبِ دل سپرده كه به جز تو دل نبستم}

                  _{ديدمت بازم دوباره،اما نه فايده نداره}

                                                _{ترسيدم غبارِ غم پا رويِ قلبِ من بذاره}

                _{واسه ی قصهء عشقم روي برگِ تشنه ي زرد}

                                          _{ايندفه با خون نوشتم تويي درمون واسه اين درد}

                _{نامه رُ برات نوشتم، ولي دستم نمياره}

                                                 _{يا شايد دلم هنوز جُرئَتِ اقرارُ نداره}

                _{آره از ترسِ نگاهت از ديار ِتو بُريدم}

                                                 _{دِلمُ به كورهِ راهِ سردِ تنهايي كشيدم}

               _{مردِ گفتنش نبودم يا نذاشتي، نمي دونم}

                                                 _{پُر ِفرياده سكوتم، ولي تو دلم مي خونم}

              _{عاشقم يه دنيا عاشق،اما بي تو كم ميارم}

                                                 _{خستهء دويدن، اما پَرِ پَر زدن ندارم}

                       قبیله ای قدیمی رنگین به خون عشقه

                                                  با نام ارتش سرخ ،از برگِ گُل سرشته

                        این ارتش ِصمیمی تنها و بی قراره

                                                   توکوره راهِ دنیا یک همسفر نداره

                         محتاج ِ دستِ مهری که بر سرش بشینه

                                                  چشم انتظار مردی که دستشُ بگیره

                        قبیله نااُمید و بی سرپناه می شُد

                                                خاموش بود خورشید،دَر پرده ماه می شُد

                           تااینکه یک غریبه، نه ،آشنا رسید و

                                                 تو قلبِ سُرخ ِ گُلها خطِ صفا کشید و

                          دَستای خَسته رُ با دَستای گرمش آمیخت

                                                 رو خاکِ خُشکِ ارتش، بذر ِ مُحبَتُ ریخت

                          مردی به سُرخی ِعشق ،به گرمی ِشجاعت

                                                 قطبی در اِستوا ،از یک خطِ بی نهایت

                          ارتش دوباره جنگید،از هیچ کس نترسید

                                                 آوازهء حضورش تو دشت و باغ پیچید

                         مَدیون ِ خَستگیتَن این مردهای پیروز

                                               سُکان ِکشتی ِسُرخ در دستِ توست امروز

                         می شوری از دو دَستت گـَردِ سفر رُحالا

                                                  بازَم بمون که با تو رَنگینه برگِ گُلها

 با تشکر فراوان از لطف مروهء عزیزم

سايه پاپ عزيز من هم از تبادل اطلاعات با شما بسيار خوشحال ميشم

                                            تويي كه توخاطره ها شيشهء بغضُ ميشكني

      ستاره ها شكستن و برقِ نگاهِ تو رسيد

                                               رعدِ صداي خستمُ زمين و آسمون شنيد

      يه حس ِ ناتمومي و يه روح ِ پُرسخاوتي

                                                چشمهء عاشقي تويي،درياي بي نهايتي

      هوا اَزَت جون ميگيره،خاك بوي بارون ميگيره

                                             اون رگِ خشكيدهء دل ازعشقِ تو خون ميگيره

         مايهء بي قراريه شنيدن ِ اسم ِتو وُ

                                                   رهایی و سعادته، اسارتِ طلسم تو

        يه روزي هرستاره اي يه جايي بي نشون ميشه

                                                 ستارهءعشق ِتواِكه نور ِ بي اَمون ميشه

        آبي ِ آبي خودِ تو، پاكي ِ قلبِ تو سپيد

                                                 رنگين كموني مثِ تو تموم ِ آسمون نديد

        آخر نداره عشق ِ تو،بَدَل نداره جنس ِ تو

                                                 گِره شده به قلبِ من زنجيره هاي اُنس ِتو

         قصهءناتموم ِ من بي تو شنيدن نداره

                                                  هميشه معشوقه كه توي قصه ها كم مياره

با تشكر از لطف شما استاد گرامي نسبت به بنده

         كي مي شود سحر شب بي مهري و فراق؟

                                    خورشيد_ِ دو عالم به ره_ِ ژاله مي رود

 عالم به عزاي شه_ِ خوبان بگريد و

                              ماه از پَسِ اَبرِ گِران شراره مي زند

بر خاك_ِ تشنه گل منشيند به رَه ولي

                             از خاك_ِ كوي تشنه لبان لاله مي د مد

امشب حسَين كاروان_ِ حج به پا كند

                            از كعبه تا به عرش چه آزاده مي رود

لب سوخته در آتش_ِ عشقش بسوختند

                              جبريل_ِ مَلََََك در رهشان با دِه مي نهد

چون سر ندارد آن تن_ِ دلداده^ء حسين

                            آري كه پيكرش به سر ستاره مي بَرَد

مردان_ِ خدا در ره_ِ ثارالله آمدند

                                ثارالله از اَزَل ره_ِ مِي خانه مي زند

عباس ندارد به بَر يَدي و در بهشت

                             صد بال به بَر دارد و پروانه مي رود

از رنج_ِ دشنه ذوالجناح بي قرار نيست

                               بر زخم_ِ حسين بن علي ناله مي زند

اي واي بر يزيد كاو گمان بَرَد حسين

                            در جان توان ندارد و آهسته مي رَوَد

هي هات ندانند جز به كربلاييان

                            كاو در ره_ِ­ ساقي خوش و مَستانه مي رَوَد